کبلایی حمید یکشنبه 10 دی 1396 06:00 ق.ظ نظرات ()
ظرفت که سمی باشد، هر آب پاکی را که در آن بریزی
غیر از مرگ چیزی عایدت نمی کند. . .


وَ نُنَزِّلُ‌ مِنَ‌ الْقُرْآنِ‌ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ‌ وَ لاَ یَزِیدُ الظَّالِمِینَ‌ إِلاَّ خَسَاراً
و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است برای مؤمنان، نازل می‌کنیم؛ و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید.
سوره ی الإسراء - آیه ٨٢

برای دریافت تصویر در سایز اصلی بر روی آن کلیک کنید

انسانها خود، در بهره بردن یا محرومیت از هدایت قرآن نقش اصلى را دارند. (من القرءان ما هو شفاء و رحمة للمؤمنین و لایزید الظلمین إلاّ خسارًا) وصف «مؤمنین» و «ظالمین» مشعر به علیت است; یعنى، روحیه حق پذیرى مؤمن، زمینه بهرهورى وى از شفا و روحیهء حق ناپذیرى ظالم، عامل محرومیت وى از قرآن است. ظالمان نه تنها از رحمت و شفاى قرآن بهره اى نمى گیرند; بلکه تنها، مایه خسران و زیان آنان مى شود.
مجموعه ی 100 آیه